0 (800) 123-456

Diagnoza i terapia procesów integracji sensorycznej (SI)

Kłopoty z integracją sensoryczną mogą być już zauważalne w wieku niemowlęcym, ale najczęściej wychwytuje się je w wieku przedszkolnym lub we wczesnym okresie szkolnym.
Im szybciej zostaną zauważone, tym łatwiej będzie je niwelować. Do przeprowadzenia badań diagnostycznych w zakresie SI uprawnieni są certyfikowani terapeuci.

Diagnoza zajmuje zwykle od 2 do 3 godzin, w zależności od aktywności i nastroju dziecka.
Polega ona na przeprowadzeniu:
– wywiadu z rodzicami – dotyczy on przebiegu ciąży i porodu, rozwoju dziecka w okresie niemowlęcym i wczesnodziecięcym. Dane te są uzupełniane o opinie od innych specjalistów.
– analizy kwestionariuszy – rodzice wypełniają szczegółowe kwestionariusze dotyczące funkcjonowania dziecka.
– prób klinicznych – dziecko obserwowane jest w spontanicznej aktywności oraz w sytuacjach zadaniowych, oceniane są i sprawdzane: jakoś napięcia mięśniowego, mechanizmy równoważne i obronne, praca oczu, koordynacja ruchowa, integracja odruchów tonicznych.
– zestawu Południowo – Kalifornijskich Testów Integracji Sensorycznej – testy te badają rozwój odbioru i przetwarzania informacji dotykowych, równoważnych i proprioceptywnych.
Oceniane są również umiejętności planowania ruchu, znajomości ciała, motoryka mała i koordynacja wzrokowo – ruchowa. Większość testów przeznaczona jest dla dzieci powyżej 4 roku życia. Dzieci młodsze i te które nie można zastosować testów badane są modyfikowanymi próbami z obserwacji klinicznej i dodatkowymi testami sprawnościowymi.

Zebrane informacje pozwalają terapeucie zdiagnozować źródło problemu i opracować szczegółowy plan terapii dla danego dziecka.

Dodatkowe spotkanie z rodzicami to podsumowania wyników badań. Spotkanie obejmuje omówienie wyników poszczególnych testów i badań oraz zaleceń do terapii dziecka. Rodzice otrzymują wyniki diagnozy oraz zalecenia terapeutyczne w postaci planu terapii w formie pisemnej.


Terapia SI
Zajęcia odbywają się w specjalnie do tego celu przygotowanej sali. Podczas terapii terapeuta dobiera stymulacje zmysłowe i ruchowe, które są potrzebne dziecku do osiągnięcia lepszej umiejętności odbierania i przetwarzania wrażeń zmysłowych, nauczenia się planowania ruchu, lepszego poznania swojego ciała, opanowania ruchów precyzyjnych itp. Głównym zadaniem terapii jest dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych w szczególności przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych. Pod wpływem umiejętnie dobranych stymulacji i zadań ruchowych, zarówno nadwrażliwość jak i zbyt niska reaktywność na bodźce zmysłowe ulegają zmniejszeniu. Dzieci stają się spokojniejsze, bo zaczynają rozumieć co się z nimi dzieje, czują się pewniejsze, silniejsze i nareszcie „czują”
swoje ciało.

Zajęcia terapeutyczne odbywają się 1 lub 2 razy w tygodniu i trwają około godziny. W zależności od stopnia i rodzaju zaburzeń, terapia może trwać od kilku miesięcy, nawet do kilku lat. Terapia zawsze jest prowadzona indywidualnie. Ćwiczenia są dostosowywane do poziomu rozwojowego dziecka, jednak nie mogą one być dla dziecka zbyt łatwe, ani zbyt trudne. Terapia SI ma postać "naukowej zabawy", w której dziecko chętnie uczestniczy.

Terapia SI może być wykorzystywana w działalności profilaktycznej. Stymulując prawidłowy rozwój dzieci już od wieku niemowlęcego, a szczególnie w przypadku tzw. grupy ryzyka okołoporodowego, zapobiega późniejszym nieprawidłowościom rozwojowym.

 

Terapia skierowana jest do:
Terapia SI przeznaczona jest dla każdego, u kogo stwierdza się zaburzenia przetwarzania sensorycznego (zaburzenia SI), a więc dla niemowląt, dzieci w wieku przedszkolnym i
szkolnym, nastolatków, dorosłych.
Najczęściej stosowana jest u:
– Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej (nadwrażliwością lub podwrażliwością np. dotykową, wzrokową, słuchową, przedsionkową, niepewnością grawitacyjną, nietolerancją
ruchu, dyspraksją)
– Dzieci z opóźnieniem i zaburzeniami rozwoju mowy
– Dzieci z ciąż wysokiego ryzyka, przedwcześnie urodzonymi lub znacznie po terminie, po pobytach na OIOM-ie Noworodkowym, po powikłanych porodach, urodzonymi przez
cesarskie cięcie
– Dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, takimi jak: dysleksja, dysgrafia, dysortografia, słaba koncentracja uwagi
– Dzieci z ADHD, ADD
– Dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym
– Dzieci autystycznych
– Dzieci opóźnionych psychoruchowo
– Dzieci niepełnosprawnych intelektualnie
– Dzieci cierpiących na schorzenia o podłożu genetycznym (np. zespół Downa, Aspergera, Reta, Williamsa, Turnera, Kinefertera
– Dzieci niedowidzące i niedosłyszące
Ponadto na terapię integracji sensorycznej trafiają dzieci nadmiernie lub zbyt mało aktywne, mające trudności z koncentracją, z czytaniem, pisaniem, liczeniem, słabym rozwojem ruchowym, zaburzeniami równowagi, koordynacji. Przy zaburzeniach integracji sensorycznej wtórnie pojawiają się także problemy emocjonalne, społeczne, niska samoocena.