0 (800) 123-456

Terapia metodą Weroniki Sherborne

Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania.
Proponowany terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Jest to zdaniem W. Sherborne naturalna potrzeba dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z osobami dorosłymi. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności. Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.

Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.

W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:
– ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
– ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie
– ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy
– ćwiczenia twórcze.

Zajęcia metodą W. Sherborne stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają spastyczność.
Wymienione ćwiczenia mogą występować w różnych formach: jako zajęcia indywidualne z jednym dzieckiem, jako zajęcia w parach, gdy dorośli ćwiczą z dziećmi lub starsze dzieci partnerują młodszym, lub jako zajęcia dla trzech bądź większej liczby osób. Zakres każdego ćwiczenia może być bardziej lub mniej rozszerzony zgodnie z potrzebami, stopniem zaawansowania, możliwościami.

Stosując tą metodę rozwijamy u dzieci:
– poczucie bezpieczeństwa, zaufania do siebie i partnera,
– umiejętność nawiązywania kontaktów,
– świadomość własnego ciała, umiejętność rozróżniania części ciała
– orientację w czasie i przestrzeni w środowisku zewnętrznym,
– pewność siebie w poruszaniu się w przestrzeni,
– kształtowanie obrazu samego siebie,
– rozumienie emocji, opanowywania ich,
– doskonalenie płynności ruchów.
– własną inwencję, pewność siebie, inicjatywę,
– koncentrację uwagi, sposób komunikowania się,
– umiejętność odpoczynku,
– sprawność ruchową, wyobraźni, pojęć,
– umiejętność rozluźniania się po okresie napięcia i koncentracji.